სექტემბერი

საი შთაგვაგონებს პრაშანტი ნილაიამიდან
2026 წლის 1 სექტემბერი.
როგორ ხდის ღმერთის ყოფნის მუდმივი შეგნება და ურყევი რწმენა ერთგულს შემძლეს განიცადოს და მიიღოს მისი მადლი? ბჰაგავანი სიყვარულით გვიხსნის ჩვენ დღეს.
კრიშნამ აჩვენა რომ თუ თქვენ პრაქტიკებთ ღმერთის მუდმივი ყოფნის სადჰანას, თქვენ აუცილებლად მიაღწევთ გამარჯვებას. მიიღეთ ის როგორც მეეტლე; ის გაგიყვანთ თქვენ ყველაზე მძიმე დაბრკოლებების გავლით. მას არ ჰყავს ფავორიტები ან მეტოქეები. ცეცხლის მსგავსად, ის ავრცელებს სითბოს ყველაზე ვინც არის მასთან ახლოს. თუ თქვენ ვერ გრძნობთ სითბოს, არ დაადანაშაულოთ ის: დაადანაშაულეთ საკუთარი თავი რომ თქვენ ხართ მისგან შორს. შეხედეთ ბჰიშმას! ის ელოცებოდა იმავე კრიშნას ვისაც აღთქმული ჰქონდა მისი მოკვლა; ის ლოცულობდა რომ კრიშნას მიეცა მისთვის თავისი ღმრთაებრივი ბრწყინვალების ხილვა! ეს არის ნამდვილი ბჰაკტი (ერთგულება), ნამდვილი ჯნანა (სიბრძნე)! მას ჰქონდა რწმენა და ხედვა, და კრიშნამ აკურთხა იგი. ჰირანიაკაშიპუმ თქვა: „ის (უფალი) არსად არის“ და ამიტომ, ის არსად იყო მისთვის; პრაჰლადამ განაცხადა: „ის ყველგან არის“ და ის გამოჩნდა სვეტიდან დასამტკიცებლად მისი სიმართლის. ღმერთს არ სჭირდებოდა გაქცევა სვეტში იქიდან გამოსასვლელად, პასუხად მამის გამოწვევაზე. ის იყო ყოველთვის იქ, ისევე როგორც ყველაფერში. მას უნდა მხოლოდ გაეხადა საკუთარი თავი ხილვადი! მეც ვარ ასეთი; თუ თქვენ მიმიღებთ და იტყვით „დიახ“, მეც გიპასუხებთ და ვიტყვი: „დიახ, დიახ, დიახ“! თუ თქვენ უარმყოფთ და იტყვით „არა“, მეც გავიმეორებ: „არა“. მოდით, გამოიკვლიეთ, განიცადეთ, და გქონდეთ რწმენა; ეს არის ჩემი გამოყენების მეთოდი.
– ღმერთის საუბარი, 1964 წლის 23 ნოემბერი

საი შთაგვაგონებს პრაშანტი ნილაიამიდან
2026 წლის 2 სექტემბერი.
რა არის დამოკიდებულება რაც ჩვენ უნდა განვავითაროთ ასე რომ ჩვენ შევძლოთ ვიყოთ განცალკევებული მსოფლიოდან? ბჰაგავანი სიყვარულით გვახსენებს ჩვენ დღეს მარტივი მაგალითებით!
მატერიალურ სიმდიდრეს თავისთან მოაქვს არა მხოლოდ სიხარული არამედ მწუხარებაც. სიმდიდრის დაგროვებას, სურვილების გამრავლებას – ამებს მიჰყავს მხოლოდ ცვალებადობასთან სიხარულსა და მწუხარებას შორის. მიჯაჭვულობა არის ორივეს სიხარულის და მწუხარების ფესვი; განცალკევება არის მხსნელი. ასაკტი (მიჯაჭვულობა) არის მარაკა (სიკვდილი); ანასაკტი (მიჯაჭვულობის არარსებობა) არის ტარაკა (მხსნელი). მილიონერი იხდის საშემოსავლო გადასახადს ცრემლიანი თვალებით; დირექტორი სიხარულით უარს ამბობს სკოლის ავეჯსა და ლაბორატორიულ ტექნიკაზე როცა ის გადაყვანილია რამე სხვა ადგილზე. რატომ? იმიტომ რომ დირექტორმა იცის რომ ის არის მხოლოდ დარაჯი, არა მფლობელი. ის არ არის მიჯაჭვული ამ ნივთებზე; მან იცის რომ ესები ეკუთვნის მთავრობას. ასევე, იგრძენით, რომ თქვენი ოჯახი, თქვენი სახლი, თქვენი მინდვრები, თქვენი მანქანა, ყველაფერი არის უფლის საკუთრება და რომ თქვენ ხართ მხოლოდ მეურვე; მზად იყავით, რომ მათზე უარი თქვათ ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე განცხადების მომენტში. ტიაგა (მსხვერპლი) არ ნიშნავს რომ თქვენ არ უნდა დააფასოთ ნივთები; თქვენ შეიძლება იზრუნოთ კიდეც მათთვის. მაგრამ ყოველთვის გახსოვდეთ რომ ესები არის წარმავალი, რომ სიხარული რასაც ესები იძლევა არის უმნიშვნელო და დროებითი. ანუ, არ განივითაროთ მოჰა (მიჯაჭვულობა) მათ მიმართ. იცოდეთ მათი ნამდვილი ღირებულება; არ შეაფასოთ ესები გადაჭარბებულად.
– ღმერთის საუბარი, 1964 წლის 19 აგვისტო

საი შთაგვაგონებს პრაშანტი ნილაიამიდან
2026 წლის 3 სექტემბერი.
რა არის კრიშნა ავატარის ბუნება? ბჰაგავანი ააშკარავებს დღეს „კრიშნა“ სახელის არსებითი მნიშვნელობის ახსნით.
„კრიშნა“ მომდინარეობს ძირიდან „კრიშ“, რაც ნიშნავს (1) მიზიდვას, (2) მოხვნას და კულტივებას და (3) ღმრთაებრივ პრინციპს დროს, სივრცისა და ქმნილების მიღმა. კრიშნა, როგორც ყველა ავატარი, იზიდავს არა მხოლოდ მაძიებლებს, წმინდანებსა და ბრძენებს, არამედ უბრალოებს, უმანკოებსა და კეთილებსაც. ის ასევე იზიდავს ცნობისმოყვარეებს, კრიტიკოსებს, სკეპტიკებს და მათ, ვინც იტანჯება ათეიზმისგან. ის მათ თავისკენ იზიდავს თავისი პიროვნების დაუძლეველი ხიბლით, თავისი უძლეველი მზერით, თავისი ხმით, თავისი ფლეიტით, თავისი რჩევითა და თავისი უშიშარი გმირობით. ის ყოველთვის არის ნეტარების მდგომარეობაში, ავრცელებს ჰარმონიას, მელოდიას და სილამაზეს თავის გარშემო. ის მღერის ყველგან – მშვიდ მინდვრებზე და ბრინდავანის მიწებზე და სისხლით გაჟღენთილ კურუკშეტრას ბრძოლის ველზე. მას ხელში უჭირავს ფლეიტა ერთ ადგილში, და უპყრია შოლტი მეორეში. მაგრამ რაც ჩნდება, არის აზრიანი და მამოძრავებელი მუსიკა, ან ვენუგანამი ან ბჰაგავად გიტა! განამი და გიტა ორივე ნიშნავს სიმღერას! რატომ იზიდავს ის ყველას თავის თანდასწრებაზე? გულის დასამუშავებლად, მის მოსამზადებლად მადლის წვიმის მიღებისთვის, სიყვარულის თესლების გასაზრდელად, მის გასასუფთავებლად ყველა ბოროტი აზრისგან რაც ახშობს სიხარულის მოსავალს და სიბრძნის მოსავლის აღების შესაძლებლობას. ეს სიბრძნე თავის აღსრულებას პოულობს თვით კრიშნაში, რადგან კრიშნა ასევე ნიშნავს სუფთა არსს, უზენაეს პრინციპს, სატ-ჩიტ-ანანდას.
– ღმერთის საუბარი, 1972 წლის 31 აგვისტო

საი შთაგვაგონებს პრაშანტი ნილაიამიდან
2026 წლის 4 სექტემბერი.
რა არის შრი კრიშნა ჯანმაშტამის მშვენიერი დღესასწაულის საუკეთესოდ აღნიშვნის წესი? ბჰაგავანი სიყვარულით გვახსენებს ჩვენ კრიშნას მოსვლის ამ წმინდა დღეზე.
ღმრთისმსახურების დისციპლინებს შორის, სახლში უფლის სურათის ან კერპის დადგმა და მისი თაყვანისცემა, არის ყველაზე ნაკლებად ღირებული. კრიშნა ჯანმაშტამის აღნიშვნა არ უნდა შემოიფარგლოს განსაკუთრებული თაყვანისცემითა და დამატებითი კერძებით სადილისთვის. ადამიანები აკეთებენ ამას კრიშნას მადლის მისაზიდად. მაგრამ ეს მადლი შეიძლება იყოს მოპოვებული მხოლოდ კრიშნას სწავლებების დაცვით. ესები არ იქნება ნაბოძები სიამაყესა და პომპურ ჩვენებაზე. კრიშნას თაყვანისცემა და მისი სწავლებებისგან თავის არიდება არის მკრეხელობა. თქვენ შეგიძლიათ უარი თქვათ თაყვანისცემაზე; მიუხედავად ამისა, თქვენ შეგიძლიათ დაიმსახუროთ მადლი თუ თქვენ გულწრფელად ეცდებით გადასვლას გზაზე რაც მისგან არის მონიშნული. კრიშნა იყო სიყვარულის ტანმოსილება. ამიტომ, სიყვარული არის სათნოება რასაც ის ყველაზე მეტად აფასებს. სიყვარული უნდა გადაიზარდოს თანაგრძნობის კონკრეტულ აქტებში. კულტივირეთ თანაგრძნობა და განავითარეთ თანაგრძნობის გაგება სანამ არ მიაღწევთ შერწყმის მიზანს სიყვარულის ტანმოსილებაში, კრიშნაში. ბევრი არის თქვენ შორის ვინც დაკავებულია სადჰანით. რა არის სადჰანას ძირითადი მიზანი? სადჰაკას (სულიერი მაძიებლის) თითოეული ვარჯიში არის ნაკადი რომელიც მიდის მადლის ზღვაზე. დაიჯერეთ რომ სიყვარული რაც გიბიძგებთ თქვენ მსახურებისა და თანაგრძნობისკენ არის ღმერთის სიყვარულის ნაპერწკალი.
– ღმერთის საუბარი, 1979 წლის 14 აგვისტო

საი შთაგვაგონებს პრაშანტი ნილაიამიდან
2026 წლის 5 სექტემბერი.
რა არის მასწავლებლის სამმაგი პასუხისმგებლობა? ბჰაგავანი ნათლად განმარტავს დღეს, როცა ჩვენ აღვნიშნავთ მასწავლებლის დღეს ინდოეთში.
გურუს მიმართავენ პატივისცემით როგორც ბრაჰმას, სამებისგან პირველს დასაქმებულს შექმნით; როგორც ვიშნუს, დასაქმებულს შენარჩუნებით; და მაჰეშვარას, როგორც დატვირთულს განადგურებითა და დაშლით. ეს აღწერა არის სიმბოლიკალად სწორი, როგორც ჩვენ შუგვიძლია ვნახოთ როცა ჩვენ ვაანალიზებთ სამუშაოს რასაც ელიან მასწავლებლისგან ან გურუსგან შესასრულებლად. გურუ თესავს სათნოების, სიბრძნისა და რწმენის თესლს მოსწავლის გულში. ის არის ამიტომ ბრაჰმა. ის ჰგავს ფერმერს ვინც რგავს ნერგებს თავისი მინდვრის კარგად მომზადებულ ნიადაგში. მაგრამ ფერმერი არ ზის ხელებდაკრეფილი ამის შემდეგ. ის განუწყვეტლივ ზრუნავს ნახოს რომ ნერგები იზარდება კარგად, და ის ფხიზლად არის რწყავაზე მზარდი მოსავალის და კვებავს სასუქებით ზრდის შესაბამის ეტაპებზე. ეს არის ვიშნუს როლი. გურუს არ შეუძლია უკან ჯდომა და მოსწავლის ბედის ჩუმად მზერა პირველი რამდენიმე გაკვეთილის შემდეგ. მან უნდა უხელმძღვანელოს მოსწავლეს ყოველ ნაბიჯზე, ხელი შეუწყოს და წაახალისოს კარგი ჩვევები, ჯანსაღი მსჯელობა და სწორი ემოციები, და იმოქმედოს როგორც ვიშნუმ. გურუს ასევე აქვს მოვალეობა გააფრთხილოს მოსწავლე როცა ის დგამს არასწორ ნაბიჯს, ან ინვითარებს ცუდ ჩვევას, ან იღებს მავნე ეჭვს. ფერმერის მსგავსად ვინც უნდა იყოს ფხიზლად სარეველების ზრდისა და მავნებლების გამრავლების წინააღმდეგ, გურუც უნდა იყოს ყოველთვის ფხიზლად მანკიერების მავნებლების და სიზარმაცისა და არამდგრადობის სარეველების განადგურებაზე.
– ღმერთის საუბარი, 1974 წლის 3 იანვარი

საი შთაგვაგონებს პრაშანტი ნილაიამიდან
2026 წლის 6 სექტემბერი.
როგორ უნდა იყოს შესწავლილი წმინდა ტექსტები? ბჰაგავანი განმარტავს და გვაძლევს მნიშვნელოვან გზავნილს ჩვენ დღეს.
წიგნები არ არის განზრახული მხოლოდ წასაკითხად. წმინდა წერილებს, როგორიცაა ყურანი, ბიბლია, უპანიშადები, ზენდ ავესტა, გრანტ საჰები და სხვა დღეს თაყვანს სცემენ სალოცავებში. მაგრამ არ კეთდება მცდელობა ცხოვრებაზე მათი სწავლებების შესაბამისად. ადამიანები ივიწყებენ იმ მიზანს რისთვისაც ეს წმინდა წიგნები გაჩნდა. წიგნების უბრალოდ შესწავლით, ვერანაირ ცვლილებას ვერ ექნება ადგილი ჩვენს ცხოვრებებში. რაც შეისწავლება უნდა ჩაიდოს პრაქტიკაში. ცოდნა, რაც არ ჩაიდება პრაქტიკაში არის როგორც მოუნელებული საკვები. როცა თქვენ გსურთ საკვების მონელება, თქვენ უნდა დაღეჭოთ იგი კარგად და მიიღოთ იგი ადვილად მოსანელებელი ფორმით. ეს ნიშნავს რომ საკმარისი არის არა წიგნის გადაფურცვლა, არამედ ადამიანმა უნდა შეისწავლოს იგი ღრმად, დაფიქრდეს მის შინაარსზე და აითვისოს მისი მნიშვნელობა ასე რომ მან შეძლოს პრაქტიკა იმის რაც მან ისწავლა. აი ამიტომ ყველა რელიგიური წიგნი ხაზს უსვამს მოქმედების დოქტრინას. ასეთ კონტექსტში, აზრი არ აქვს ჩაბმას ინტელექტუალ სპეკულაციებში ცოდნის ჩადების გარეშე პრაქტიკაში.
– ღმერთის საუბარი, 1984 წლის 14 ივლისი

საი შთაგვაგონებს პრაშანტი ნილაიამიდან
2026 წლის 7 სექტემბერი.
რით განსხვავდება სულიერი სიყვარული მიწიერი სიყვარულისგან? ბჰაგავანი განმარტავს წმინდა ერთგულების ბუნებას გოპებისა და პრაჰლადას მაგალითების ახსნით.
თუ თქვენ აიღებთ გოპების (ბრინდავანის რძის მწველავების) სიყვარულს, თქვენ შეიძლება იკითხოთ რა მიზნით უყვარდათ მათ კრიშნა. მათ არ ჰქონდათ ინტერესი მიწიერი საგნებისთვის. ისინი დაინტერესებული იყვნენ მხოლოდ სულიერი ძიებით. ვინმე გოპების ქცევაზე მხედმა მიწიერი თვალსაზრისით შეიძლება ჩათვალოს მათი ქმედებები არასათანადოდ. მსგავსად, პრაჰლადას სიყვარული ღმრთაებრივის მიმართ არ ესმოდათ მათ ვინც განსჯიდნენ მას მიწიერი თვალსაზრისით. შეეძლო პრაჰლადას აეტანა გულგრილად ყველა ის წამება რასაც ის იყო დაექვემდებარებული თუ ის იქნებოდა მიწიერი ადამიანი? მან გაიარა განსაცდელები როგორც ბავშვმა რის გაძლებაც არ შეეძლო არცერთ კაცს. როცა მეფის მსახურები ურტყამდნენ მას შუბებით, ის ელოცებოდა უფალს და ადიდებდა მის დიდებულებას ცრემლის ღვრის ან შიშის რამე ნიშნის ჩვენების გარეშე. თუ მისი ერთგულება ეხებოდა მიწიერ სურვილებს, მას არ უნდა დაეღვარა ცრემლები? მას არ უნდა ეჩვენებინა შიში, მყოფს უბრალო ბავშვად? მან არ გააკეთა ასე რადგან უფალი ნარაიანა იყო დამკვიდრებული მის გულში. უფლის სახელი იყო ყოველთვის მის ენაზე. ნარაიანას ცნობიერებამ შეავსო მისი მთელი არსება თავიდან ფეხებამდე. ამის გამო, ფიზიკური ინსტრუმენტებით მიყენებული არცერთი ტკივილი არ მოქმედებდა მასზე საერთოდ. მისი აზრებით დაცენტრილით ღმერთზე, მიწიერი ტკივილები არ ეხებოდა მას.
– ღმერთის საუბარი, 1984 წლის 14 ივლისი

საი შთაგვაგონებს პრაშანტი ნილაიამიდან
2026 წლის 8 სექტემბერი.
რა არის მნიშვნელოვანი გაკვეთილი რაც ჩვენ უნდა ვისწავლოთ კალინგას დამორჩილების ეპიზოდიდან, პატარა კრიშნას ცხოვრებიდან? ბჰაგავანი სიყვარულით გვახსენებს ჩვენ ლილას არსს!
ყველა საოცარ თავგადასავალს შორის რამაც გააკვირვა ადამიანები კრიშნას ბავშვობაში, რომელმაც გამოუვლინა მათ ღმრთაებრიობა რაც მოსული იყო მათ შორის, კალინგას ეპიზოდი არის ყველაზე მნიშვნელოვანი. გველი კალინგა წამლავდა იამუნას წყლებს და ატმოსფეროს მის ზემოთ თავისი სუნთქვით; ყველა ვინც ამ ადგილს მიუახლოვდებოდა კაცი თუ პირუტყვი, კვდებოდა. მაგრამ კრიშნა, ღმრთაებრივი ბიჭი, გადახტა სიღრმეში, აიძულა საზიზღარი გველი მდინარის დონიდან მაღლა აწეულიყო, და, ხტუნვით მის სწრაფ კაპიუშონებზე, ის ცეკვავდა მათზე თავისი ნაზი ლოტოსის ფეხებით. ამ რბილი აბრეშუმის ლანჩების ზეწოლა იყო საკმარისი უზარმაზარი კობრას ეშვებიდან სასიკვდილო შხამის გამოსადენად და მის გასაუვნებელსაყოფად სამუდამოდ. კალინგას ეპიზოდი არის ძვირფასი გაკვეთილი სულიერ სადჰანაში. ყველა კაცის მანასა-საროვარში (ღრმა მშვიდი ჭკუის ტბაში), იქ იმალება შხამიანი კობრა, ექვსი კაპიუშონით – ვნება, რისხვა, სიხარბე, მიჯაჭვულობა, სიამაყე და სიძულვილი – ავსებს ჰაერს და ანადგურებს ყველას ვინც არის მის ახლოს. უფლის სახელი, როცა ის ყვინთავს სიღრმეში, აიძულებს მას ამოვიდეს ზედაპირზე, ასე რომ ეს შეიძლება იყოს განადგურებული. ამიტომ, ანებეთ ღმერთს თქვენში, კრიშნას, გაბატონდეს ჭკუაზე; დაე, მან გათელოს მსტუნავი კაპიუშონები და მოათვინიეროს ბოროტი გველგესლა; დაე, მან ამოანთხიოს შხამი, გახდეს სატვიკი (ღმრთისმოსავი) და ტკბილი. ეს არის სადჰანა რასაც ეპიზოდი ასწავლის, მოვალეობა რასაც იგი აკისრებს.
– ღმერთის საუბარი, 1967 წლის 28 ივლისი

ბაბა