V. მანდუკიოპანიშადი

ეს უპანიშადი არის ვედანტას გული; ეს არის ყველაზე ღრმა ყველა უპანიშადს შორის; ეს არის ასევე ძირითადი, რომელსაც აქვს მაღალი ღირსება იყოს რეკომედირებული როგორც, თავისთავად, საკმარისი ადამიანის წასაყვანად გადარჩენისკენ. ეს არის ძალიან მოკლე, რომელიც შედგება რამდენიმე ათეული მანტრისგან! ეს დაყოფილია ოთხ ნაწილად, აგამა, ვაიტატია, ადვაიტა და ალატასანტი. აგამაპრაკარანაში, განმარტებულია საიდუმლო პრანავას დოქტრინის, რომელიც არის გასაღები თვითრეალიზების. მეორე პრაკატანაში, დუალობის დოქტრინა, გათავისუფლების დიდი დაბრკოლება არის განხილული და უარყოფილი. მესამე ა-დვაიტაში ან არაორობითობაში ერთობა არის განსახილველად წამოყენებული. ბოლო პრაკარანა აღწერს განსაზღვრულ ორმხრივად წინააღმდეგობრივ არა ვედურ დოქტრინებს და უარყოფს მათ. არც ერთი ხმა არ არის ომ თვალთახედვის მიღმა; ყველა ხმა არის ცვლილება და პროდუქტი ომ-ის. ბრაჰმანიც არის აგრეთვე ომ, იდენტიფიცირებული მისით და მასთან ერთად. ბრაჰმანი რომელიც არის ხედვის მიღმა, არის გაცხადებული ხედვისთვის როგორც ატმა. განსხვავებები, ვისვას, თაიჯასას და პრაჯნას არის მხოლოდ გამოცხადება დადებული ატმაზე; ე.ი. ატმა რჩება იგივე, შეუხებელი ადამიანის არსებობის მღვიძარების, სიზმრების ხილვის და ღრმა ძილის მდგომარეობით. ეს ატმა და ატმა რომელსაც ადამიანი მიმართავს როგორც ‘მე’ ორივე არის იგივე. ‘მე’ ან ატმა დაცურავს როგორც თევზი მდინარეში, ყურადღებას არ აქცევს ამ ან იმ ნაპირს, თუმცა წყალი არის შემოსაზღვრული და მიემართება მათით. ღრმა ძილში, ყველა ვასანები ან იმპულსები არის შეჩერებული თუმცა ესენი ჯერ კიდევ რჩება, ესენი არ არის გაცხადებული და არ მოქმედებს. სიზმრებიან ძილში ადამიანი მისდევს იმპულსებს და იღებს კმაყოფილებას პროცესში. ამ გრძნობიერი მსოფლიოს ყველა მრავალფეროვანი მიზიდვა და ცდუნება, რომელსაც მოძრაობაში მოჰყავს ადამიანი მის ირგვლივ არსებული საგნებისკენ იბადება მღვიძარების და სიზმრებიანი ძილის მდგომარეობაში. ჭკუა არის სავსე მღელვარებით და ეს არის ნოყიერი სფერო სადაც ვასანები იზრდება და მრავლდება და იდგამს ფესვს. სინამდვილეში, მღელვარე ჭკუა არის ის რაც იწვევს ქმნილებას, რომელიც არის სრიშთის უკან. თუმცა არსებობს მეოთხე მდგომარეობა, განსხვავებული ამ სამიდან: მისი სახელწოდება არის ტურიია! ეს მდგომარეობა ვერ აღიწერება სიტყვებით და ვერ წარმოისახება ჭკუითაც, რადგან ეს არის ბუდჰის და მანასის მიღმა. განცდა არის არაადეკვატურად აღწერილი როგორც სანტამ, სივამ, ადვაიტამ; ეს არის ყველაფერი. ეს არის მშვიდობა. ეს არის წყალობა. ეს არის ერთობა. გონებრივი მღელვარებები მშვიდდება და ამიტომ აღარ არის ჭკუა. ეს არის ჭკუის დაპყრობა, მისი უარყოფა, ა-მანასკას მდგომარეობა. რა გამარჯვება არის ეს! ვინაიდან, ღრმა ძილში ჭკუა არის დაფარული, სიზმრებიან ძილში ჭკუა არის დაუწყნარებელი მღელვარებებისგან; მღვიძარე მდგომარეობაში, ეს არის აქტიური და მოტივირებს. სამივე მდგომარეობაში, ჭეშმარიტება რჩება გაუცნობიერებელი. საგნობრივი მსოფლიო არის მხოლოდ ილუზია აღელვებული ჭკუის, სუპერ ზედდება თოკზე არარსებული გველის. მსოფლიო არ არის დაბადებული, და ეს არც მოკვდება; ეს იბადება მაშინ როდესაც თქვენ ხართ უმეცარი; ეს კვდება როდესაც თქვენ ხდებით ბრძენი. ომკარას აუმ წარმოადგენს ვისვას, თაიჯასას და პრაჯნას ასპექტებს არსებობის მღვიძარების, სიზმრებიანი ძილის და ღრმა ძილის მდგომარეობები რომელთაც აქვთ თავისი გარკვეული როლი სადჰანაში. უპასანა რომელიც ხაზს უსვამს ა-ს უფრო მეტად, ადამიანს აცნობიერებინებს ყველა სურვილს; თუ უ-ზე არის კონცენტრირება, მაშინ ჯნანა იზრდება და თუ უპასანაში მ-ზე არის სპეციალურად დამკვიდრება, ხორციელდება სულის საბოლოო შერწყმა უზენაესში. პრანავას უპასაკამ ასევე უნდა გამოიმუშაოს მსოფლიოს და ქმნილების ჭეშმარიტების ცოდნა. პრანავის უპასაკა, მაშასადამე, იზიდავს თავისკენ ყველას პატივისცემას. ა, უ და მ გრძელდება ერთიდან მეორესკენ პრანავაში და ბოლოს ერწყმება ა-მანტრაში, დაუწერელ რეზონანს რომელიც მიილევა სიჩუმედ. ეს არის სიმბოლო სანტამ, სივამ და ადვაიტამ, ინდივიდუალური სულის შერწყმა უნივერსალურში სახელისა და ფორმის შემზღუდავი დეტალების დაცვენის შემდეგ. ეს არ არის ყველაფერი. ამ უპანიშადის 24-29 კარიკა ხოტბას ასხამს პრანავას როგორც ქმნილების მიზეზს. ეს არის განდიდებული როგორც ყველა დარდის ჩამქრობი. რატომ? ის ვინც ფიქრობს ამ ომ-ზე, ვინც მუდამ იცის მისი მნიშვნელობა შეუძლია მყარად გადაადგილდეს გაცნობიერებისკენ სინამდვილის, თვით პარამატმატატვის, რომელიც არის ამ ყველა არანამდვილი დანახულის უკან. პირველ ნაწილში, ატმას ა-დვაიტური ერთობა დამტკიცებულია ზოგადად; მეორეში, როგორც უკვე ნათქვამი იყო, ორი არსების მდგომარეობა, ღმერთის და მსოფლიოს, ნაჩვენებია როგორც შეცდომა, არამუდმივობა. ნაწილში სპეციალურად წოდებულში ადვაიტად, დოქტრინა გამყარებულია არგუმენტებით და დამტკიცებებით. თავდაპირველად მსოფლიო იყო ფარული და გამოუვლენელი; ბრაჰმა არის თავისთავად შედეგი, და ამიტომ დაფიქრება შედეგზე ვერ წაიყვანს ადამიანს ყველაფრის წყაროსთან. ბრაჰმა გამოაშკარავებული ამ უპანიშადში არ არის შედეგი; ის არის პირველყოფილი მიზეზი. ის არ არის დაბადებული, არც შემოსაზღვრული; ის არ არის დაყოფილი ამ სიმრავლედ. ატმა არის როგორც აკასა ან ეთერი ყოვლის შემვსები. ეს შეიძლება მოჩანდეს მოქცეული გარკვეულ საზღვრებში მსგავსი ქოთანის ან ოთახის და შეიძლება ითქვას როგორც ასე ინდივიდუალიზირებული. მაგრამ ამ საზღვრებში არ არის ჭეშმარიტება. სხეული ძალიან ჰგავს ქოთანს, რომელიც ზღუდავს მისით გარშემორტყმულ ცას, რამდენადაც მოჩანს. არ არსებობს არსებითი განსხვავება ცათა შორის ქოთნის შიგნით და ქოთნის გარეთ; მოაცილეთ შემზღუდავი ფაქტორი და ესენი არის ერთი. როდესაც სხეული იშლება, ჯივი ერთდება უნივერსალთან ან პარამატმასთან. შეზღუდულობაში არის ეს რომ მოჩანს ატმას სახესხვაობა, სხვანაირად ის არის თვით პარამატმა. ჯივი არასოდეს არ შეიძლება ჩაითვალოს პარამატმას ნაწილად ან ავაიავად, მის ჩვეულებრივ გამოჩენად ან ვიკარად. ჯივის დაბადება და სიკვდილი როგორც ხეტიალი კოსმოსში ერთი ლოკადან მეორეში, არის მთლიანად არარეალური. ეს არის მოჩვენება, არა სინამდვილე. ჩადით ღრმად საკითხში თქვენ დაინახავთ რომ დვაიტა არ არის საპირისპირო ა-დვაიტის. დაპირისპირება არის სხვადასხვა დვაიტურ რელიგიებსა და მიმდინარეობის სკოლებს შორის. ა-დვაიტინისთვის, ყველაფერი არის პარაბრაჰმანი და ამიტომ მან არ იცის დაპირისპირება. დვაიტინისთვის ყოველთვის არის ატმოსფერო მიბმულობის და სიამაყის და საძულვილის რადგან სადაც არსებობს ორი იქ ყოველთვის არის შიში და მიბმულობა და აქედან გამომდინარე ყველა ვნება. ა-დვაიტა არის უმაღლესი ჭეშმარიტება; დვაიტა არის სამყაროს განსაზღვრული გონებრივი შეგრძნება. ამიტომ დუალობას შეუძლია გატაროთ თქვენ მანამ, სანამ ჭკუა არის მოქმედი. ძილში ან სამადჰში, არ არსებობს `ორის~ შეცნობა. როდესაც ავიდია ჭარბობს, განსხვავება არის ძალიან გავრცელებული; როდესაც ვიდია არის დანერგილი, ერთობა განიცდება. ამიტომ არ არსებობს ოპოზიცია ან ჩხუბი დვაიტასა და ადვაიტას შორის. თოკი არის მიზეზი ყველა ილუზიის და შეცდომის; ბრაჰმანი არის მიზეზი ყველა ამ ილუზიის და შეცდომის, რაც ერთობლივად აღნიშნულია სიტყვით, მსოფლიო, ან ჯაგატი. სწორი არ არის იმის თქმა რომ პარამატმა არის დაბადებული როგორც ჯაგატი, ვინაიდან, როგორ შეიძლება ვინმეს არსებითი ხარისხი, სვაბჰავა შეიცვალოს? მრავლობითობა არ არის პარამატმატატვას დახასიათება. სრუტები აცხადებს ამას მრავალ კონტექსტში. რატომ არის რომ, ესენიც კი მსჯავრს სდებს მათ ვინც ხედავს მას როგორც ბევრს. მოწმე ჭკუის ყველა ფაზის, მისი მოსპობის ფაზისაც კი, ვერასოდეს იქნება შეცნობილი ჭკუით. ეს მოწმე მარტო არის მუდმივი, შეუხებელი დროით და სივრცით. ეს არის ატმა-ჩაიტანიამ, სატიამ. დანარჩენი არის ყველაფერი არარეალური. შემოაბრუნეთ ჭკუა გრძნობითი მსოფლიოდან გარჩევისა და მიუბმელობის პრაქტიკის მეშვეობით; შემდეგ თქვენ მიაღწევთ ა-მანობჰავას, არა-ჭკუის განცდას. კეთილი, თქვენ უნდა დაიმახსოვროთ სხვა რამ: ჭკუის კონტროლის მცდელობა გრძნობითი მსოფლიოს ბუნების ნათლად გაგების გარეშე არის ფუჭი არაფრისმაქნისი ძალისხმევა, მიბმულობა არ დასრულდება, მღელვარება არ შეწყდება ასე ადვილად. ესენი ჩაიზრდება პირველივე შესაძლებლობისას. რა უნდა გაკეთდეს რომ ჭკუის ინერტულობა ღრმა ძილის მდგომარეობის განმავლობაში განვითარდეს, მუდმივი უმოქმედობის მდგომარეობაში. როდესაც დარწმუნება რომ ყველა გრძნობითი განცდა არის არარეალური კარგად და ჭეშმარიტად განმტკიცდება, ჭკუა მეტად აღარ იფუნქციონირებს როგორც ყურადღების გადამტანი აგენტი; ის დაწვება უძლურად როგორც მკვდარი ორგანო. ადამიანი როგორი მშიერიც არ უნდა იყოს, მას რასაკვირველია არ მოუნდება ექსტრემენტები, ინებებს ის? იცოდეთ ატმა, რომელიც არის შეცნობის მიზანი, მოკლებულია ძილს, დაბადებას, სახელს, ფორმას და ა.შ., რომ ის არის თვითმანათობელი, ნიტიასვაიამპრაკასა, ამის ცოდნა არის ყველა ვიკარას ან ჭკუის მღელვარების საზღვრის გადალახვა. ჭკუის ალაგმვის მცდელობა გარჩევის ან ადამიანისთვის ვიშაია (ცალკეული) ობიექტების არარეალურობის გაცნობის გარეშე არის როგორც ბალახის ღეროს მეშვეობით ოკეანის დაშრობის მცდელობა, სულელური და უნაყოფო. იყავით მყარად დაფიქსირებული რწმენაში რომ მსოფლიო არის მითი და შემდეგ თქვენ შეგიძლიათ ესწრაფოთ პრაშანტისა და აბჰაიასკენ, მშვიდობისა და უშიშრობისკენ. როგორც მოტივის მიმცემი ძალა ყველა დაბადების ან ნაწარმის უკან უნდა იყოს ერთ-ერთი, სატ ან ა-სატ ან სატასატ, ასე არ არის? სახელდობრ რა არის ტრანსფორმირება რაც ხდება? მიზეზი ან კარანა განიცდის ცვლილებას ან ვიკარას და გარდაიქმნება კარიაში. კეთილი, სატს არ აქვს ვიკარა და ამიტომ არავითარი დაბადება არ შეიძლება სატიდან. ა-სატია არის ბათილი და არაფერი არ შეიძლება წარმომავლობდეს მისგან. სატ და ასატ ერთად არის წარმოუდგენელი. ამიტომ, ლოგიკურად, არაფერი შეიძლება იყოს დაბადებული ან ნაწარმოები, კარანა ვერ გახდება კარია. როდესაც თქვენ იხსენებთ ცეცხლს, თქვენ ვერ გრძნობთ სითბოს; ეს არის მხოლოდ მაშინ როდესაც თქვენ იჭერთ მას თქვენს ხელში, რომ თქვენ განცდით სითბოს. სწორედ ასე, ყველა საგანი არის განსხვავებული ჯნანიდან მათ შესახებ. ცოდნა არის ერთი რამ, ნამდვილი განცდა არის მეორე. ამის გარდა, ძებნა პირველადი მიზეზის არის დაუსრულებელი თავგადასავალი. ვინაიდან, გველის სრული არარსებობისასაც კი, ადამიანი ხედავს მას თოკში. ეს ყველაფერი არის წარმოსახვის მონაგონი. სიზმრებში, კონკრეტულად არაფერით, მრავლობითობის ყველა სიხარული და დარდი არის განცდილი. ჭკუის მაქინაციებისა და დასკვნებისთვის არავითარი საფუძველი ან ახსნა არ არის საჭირო. უპასუხისმგებლო დასკვნები არარეალური მსოფლიოს შესახებ გააბეზრებს ჭკუას იმდენ ხანს რამდენ ხანსაც ჭეშმარიტების განათება არ იქნება. სიცრუით შეკვრა არის მათი ბედი ვინც ჩაძირულია ავიდიაში ან აჯნანაში. ეს უპანიშადი აცხადებს არაორაზროვანი ტერმინებით რომ სატ ვერასოდეს იქნება კარიას მიზეზი სახელდობრ, ასატ. გარეგანი სამყარო შექმნილია ჩვენი საკუთარი ჩიტტით, მსგავსად კვამლის რომელიც მოდის ანთებული სურნელოვანი ღერიდან. ყველაფერი არის ხილვა, ადჰიასა, აბჰასა, რაღაც მცდარად აქ მყოფი მაგრამ სინამდვილეში არარეალური. სამსაარა, რომელსაც აქვს ევოლუციის ორი დახასიათება წარმოშობის და განადგურების, არის ნაყოფი ამ მცდარობის. ვინაიდან, პარამატმა არის სარვაატმასვარუპა, არ არსებობს მიზეზი-შედეგის ან სურვილი-შესრულების ან მიზანი-პროდუქტის კავშირების მასში გამოჩენის შესაძლებლობა. მისთვის ვისაც მიღებული აქვს ატმას ხედვა, ყველაფერი არის ატმა. მაიით ინფიცირებული თესლი აღმოცენდება მაიით ინფიცირებულ ხედ; ორივე არის ყალბი და წარმავალი. ასევე ჯივის დაბადება და სიკვდილი არის ორივე ყალბი; ეს არის უბრალოდ სიტყვები, არაფრის აღმნიშვნელი. სიზმარში ნანახი ნივთები არ არის განსხვავებული მნახველისგან, არის ეს? ეს შეიძლება გვეჩვენოს როგორც განსხვავებული და როგორც მნახველის გარეთ, მაგრამ, სინამდვილეში სიზმრები არის მნახველის ნაწილი, წამოსული მისი საკუთარი შემეცნებიდან. მას, ვინც არის მოწმე არ აქვს არც დასაწყისი არც დასასრული. ის არ არის შეზღუდული მოვალეობებით ან ვალდებულებებით, უფლებით ან უუფლებობით. ამის ცოდნაში, და ამ ცოდნის სიმტკიცის მიღებაში არის ბორკილებიდან გათავისუფლების მიღწევა. ეს არის ჩიტტას ვიბრირება რაც იწვევს ნივთების წარმოშობას. ჩიტ-ტრანსპანდანა არის მიზეზი უტპატტის.